wraz z postępem socjalizmu walka klas zaostrza się.

Dzięki jej trafności, towarzysz Józef dożył śmierci nietrapiony przez obywateli. Przekorność historii chciała, że z wymysłów wujaszka Joe ten był najtrafniejszy. Prawo stosuje się do dziś z powodu prostoty, jak i wnikliwej analizy zjawiska.
Kolejnym z faktów, mogących potwierdzić rzeczoną teorię, jest nagonka na Polskę, która ma miejsce z zachodnich mediach. Po hiszpańskim „El Pais”, będącym odpowiednikiem Gazety Wyborczej, do szkalowania naszej ojczyzny wziął się amerykański dziennik „Washington Post”. Sprawę szeroko omawia się w krajowych mediach, więc pozwolę sobie wymienić najważniejsze fakty. Obie gazety zarzucają polskiej władzy, ale i społeczeństwu, brak tolerancji, wrażliwości, homofobię, antysemityzm, czyli stosują arsenał najprostszy, acz w krajach, gdzie lewica tryumfuje, najskuteczniejszy. Bronić dobrego imienia Polski trudno, bo jak zauważył Jacek Dukaj nie sposób przedstawić dowodu na nieistnienie, zawsze możliwe jest znalezienie poszlaki, która rzuci złe światło na sprawę. Tym razem amerykański dziennik wyciągnął fakt napaści na rabina Schudricha, notabene mający miejsce w maju zeszłego roku… Nasuwa się pytanie, dlaczego akurat w tym momencie zachodnie media poczęły krytykować Polaków? Odpowiedź wydaje się być jednoznaczna, kiedy skorelujemy skorelujemy nikłe efekty wizyty przedstawicieli środowisk żydowskich u braci Kaczyńskich z początkiem ataków. Prawda, że terminy wydają się być zbieżne? Nieustępliwość władzy z pewnością rozsierdziła Żydów i obecnie starają się oni wywrzeć presję, by wytargować dla siebie jak najwięcej. Ot, zwykłe zagranie handlowe, kupiecka gierka i chociaż na pierwszy rzut oka wydaje się, że powinniśmy się obawiać podobnego obrotu sytuacji, to myślę, że możemy być z niego dumni. Dumni, gdyż teza Stalina mówi, że atak wzmaga się z umacnianiem niekorzystnych dla wrogów tendencji, ergo nasz rząd buduje po wielu latach silną wizję polityki zagranicznej, w której jawimy się jako partner nieustępliwy, znający wartość swoich argumentów i działań. Miejmy nadzieję, że chociaż tym razem Stalin się nie mylił, czego sobie i Państwu życzę.

Ale niech będzie, niech demokracja będzie najlepszym z ustrojów! Niech nie ma wad i góruje nad resztą systemów. Jeśli tak stawiamy sprawę, to wołam o to, byśmy byli w naszych przekonaniach konsekwentni. Nie oszukujmy ludu, kiedy tylko się da. W końcu jak inaczej nazwać można zmianę poglądów decydentów wobec referendum w Polsce. Gdy dochodziło do najważniejszych rozstrzygnięć ustrojowych – referendum w sprawie konstytucji 97, czy akcesji do UE 03 nikt nie sprzeciwiał się poddaniu tych propozycji pod głosowanie. Cóż, było to cyniczne, bo jak inaczej nazwać sytuację, w której nie można zadecydować o sposobie odkładania pieniędzy na emeryturę (w końcu jak twierdzi poseł Cymański: „jak człowiek dostanie 1000zł, to przynajmniej połowę przepije”) , a można decydować o losach kraju na następne parędziesiąt lat. Demagogia potworna – dać ludziom szanse wypowiedzenia się, kiedy wynik będzie po myśli rządzących. Dziś sytuację mamy zgoła przeciwną. Ewentualne referendum w sprawie zmian w konstytucji nie może się odbyć, tak twierdzi Episkopat Polski. Ktoś zapyta dlaczego? Otóż, bp Nycz nie ukrywa, że jest to decyzja zbyt poważna, by zostawić ją wyborcom. Nie wiadomo, czy ludzie nie posłuchają lewicowych demagogów i nie przeciwstawią się kościelnym zaleceniom. W sytuacji zagrożenia wyniku i sporej wagi sprawy kościół nagle otrzeźwiał, a od wielu lad wspierana demokracja nagle okazała się passe. Dziwne. Choć do cynizmu w wykonaniu polityków zdążyłem się przyzwyczaić to podobne zachowanie duchownych jest żenujące.

Wniosek płynie z tej pobieżnej analizy jeden. Nawet jeśli byśmy pragnęli demokracji, to i tak na nią się w najbliższym czasie nie zanosi. Dopóki społeczeństwo nie zacznie zauważać codziennych manipulacji, tak długu będziemy żyć w kraju farsy, w demokratycznym folwarku.

Trybunał Konstytucyjny uznał, że termin składania przez małżonków samorządowców oświadczeń o działalności gospodarczej jest niezgodny z konstytucją. Jak tłumaczyła w uzasadnieniu sędzia Ewa Łętowska, istnieje kilka możliwych sposobów rozumienia terminu „od dnia wyborów”. To – jej zdaniem – sprawia, że przepis ten jest niejednoznaczny i wprowadza niejasność.

Wychodzi na to, że ustawa zasadnicza reguluje nawet tak błahe kwestie jak oświadczenia majątkowe. Z drugiej strony nie jedno na 243 artykułach można streścić. Podobno tą kwestie reguluje art.31 ust.3, mówiący że

Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.

Nie wiem, w którym momencie TK dopatrzył się regulacji oświadczeń majątkowych, ale może mało wnikliwie analizuje… Generalizując ustęp omawia ograniczenia praw i wolności, więc wypada się zastanowić jakież to zostały naruszone decyzją wojewody. Jedyne, które wydaje się spełniać wyżej wymieniony wymóg jest „prawo do sprawowania mandatu mimo legalnego jego wygaśnięcia”. O jego zgodności z konstytucyjną zasadą państwa prawa i pewności prawa nie mnie wyrokować. To trybunał stoi na straży ustaw oraz dba o jego klarowność.

Tym razem wydaje się, że partykularne interesy wygrały z literą prawa. Skoro ustawa wyraźnie mówi „od dnia wyborów”, to nieścisłości żadnej w tym nie ma. Podpieranie się argumentem, iż istnieje nieścisłość w tym terminie jest dla mnie co najmniej niezrozumiałe. Dzień wyborów jest tylko jeden! Nie dzień przed, nie dzień po, ale właśnie dzień wyborów! Skoro językowo termin jest jednoznaczny, to nie widzę sensu jego konstytucyjnego podważania.

Idąc tym tropem, sankcja prawna musi obowiązywać. Jeżeli jest to pozbawienie mandatu, to tak stać się musi, bo prawo jest po to, by je przestrzegać. Trybunał do tegoż incydentu nie podważał zasadności prawa. Dopiero bitwa o warszawę zwróciła oczy prof. Stępnia i jego kolegów na błędy w ustawie. Ciekawe, że dopiero wtedy. Szkoda, że również tym razem kolesiostwo wygrywa z literą prawa, choćby miało być niedorzeczne, jak twierdzą włodarze PO.

Ten sam błąd wydaje się popełniać prezydent Sopotu – Jacek Karnowski. Chociaż w większości wywiadów podkreśla swój wkład w tworzenie marki Sopot, to nie widzi, że sukces kurortu nie zaczyna się na wysokich cenach nieruchomości i pięciogwiazdkowym hotelu. Doskonałe położenie nad Bałtykiem, architektoniczna nienaganność, bliskość Gdańska oraz Gdyni to potencjał na stworzenie produktu konkurencyjnego wobec miast południowej Europy. Jeśli wesprzemy te fundamenty profesjonalną drużyną koszykówki, statusem uzdrowiska, właściwą promocją to będziemy w połowie drogi do sukcesu. Jednak każde przedsięwzięcie, by odnieść sukces musi być blisko klienta i jego potrzeb, a tu Sopot wydaje się popełniać błędy.

Przechodząc dziś koło kas biletowych zobaczyłem groteskową scenę. Para turystów z Niemiec chciała kupić bilet na SKMkę do Gdańska Głównego. NIKT w okienku nie potrafił ich obsłużyć, NIKT ze stojących w kolejce za gośćmi zza zachodniej granicy również. Nie potrafię zrozumieć, jak można tak niekompetentnych ludzi zatrudniać na frontowych stanowiskach, kiedy bezpośredni kontakt wywiera największe wpływ na naszą opinię o danym miejscu. Zwiedzający mający przed oczami widok malowniczego mola będą pamiętali o nieporadnej obsłudze. Prawda, urząd miasta nie zatrudnia pracowników PKP. Jednakże powinien cały czas trzymać pieczę nad tym, kto rozmawia z jego klientami. Sprawna obsługa sprawia, że ludzie czują się bezpieczni, to pierwszy krok, by za parę lat wrócili do miejsca, przyjemnie zapisanego w pamięci. Można zarzucić, że pani z okienka SKMki to margines, ale trzeba pamiętać, iż w kontaktach międzyludzkich nie obowiązuje zasada od ogółu do szczegółu nie obowiązuje, jest dokładnie odwrotnie. Ten fakt wykorzystuje metoda tysiąca drobnych ulepszeń stosowana przez najsprawniejszych menadżerów na świecie. Struktura nie musi się wiele różnić, by działanie systemu stało się sprawniejsze. Detale sprawiają, że praca jest łatwiejsza i bardziej zrozumiała. Mam nadzieję, że z tego również zdaje sobie sprawę Jacek Karnowski. Nie tylko on pragnie polskiego Saint- Tropez.

Tylko, że w tym miejscu pojawia się problem naleciałości znaczeniowych i historycznego bagażu. „Nigger” jest dla Czarnych tragicznym symbolem wszystkiego, co działo się w USA aż do M. Luthera Kinga, a w szczątkowej formie trwa do dziś. To słowo służyło do lżenia murzynów i często było ostatnim jakie słyszeli niewolnicy katowani przez białe bojówki. Na jego dźwięk musieli przybiegać na werandę domu, by nalać państwu herbaty, bądź donieść ciastka. „Nigger” był również jedyną właściwą odpowiedzią na pytanie rewidujących policjantów o nazwisko. Niewątpliwie dla czarnej społeczności w Stanach ma ono nacechowanie skrajnie pejoratywne, przypomina czasy, gdy byli obywatelami drugiej kategorii. Właśnie dlatego nie można go utożsamiać z wyzwiskiem w stylu „skurwysyn”, zdecydowanie bliżej mu do „akowca” padającego z ust wczesnego Bieruta, oznaczającego kolaboranta, anty patriotę, szuję działająca na niekorzyść narodu. Przegłosowana uchwała w NYC ma wymazać słowo „nigger” z potocznego języka, by w końcu mogło utracić rasistowską konotację.

Wiele w tym prawdy i nie moją intencją odbierać Czarnym do poczucia bólu, kiedy słyszą „n****r” na ulicy, nawet jeśli nie jest skierowane do nich. Wydaje mi się jednak, że przy dobrych intencjach cała uchwała jest bezzasadna. Nie dość, że nie jej łamanie nie może mieć żadnych konsekwencji prawnych, ponieważ jest sprzeczna z pierwszą poprawką do konstytucji mówiącą o wolności słowa, to również znaczenie samego słowa przeszło przeobrażenie. W XXI w. zdominowali je czarni, dla których jest przyjacielskim powitaniem (vide nasze „ziomek”), nieniosącym pejoratywnego bagażu. Biali przeczuleni na historię starają się je zastępować. Teoretycznie nie powinno być problemu, a jednak problem istnieje i dzieli amerykańskie media.

Wszystko to z powodu rozwarstwienia warstwy Czarnych. Można zauważyć podział na dwie zasadnicze grupy: tych, którym się udało dobić do awangardy klasy średniej i resztę, rozpamiętującą stare dzieje na schodach brudnych dzielnic. Ci pierwsi, to doskonale wyedukowani absolwenci prestiżowych uczelni, dzięki programom wspomagania Murzynów. Teraz zarabiają duże pieniądze i nie boją się konkurencji na rynku pracy, bo znają swoją wartość. W stosunku do nich nikt nie użyje słowa czarnuch, gdyż biała część społeczeństwa darzy ich dużym szacunkiem i estymą. Druga kategoria zwyczajnie marnuje szansę, jaką daje im państwowe wsparcie. Lista rządowych i NGOsowych programów jest długa, nic nie stoi na przeszkodzie by z niej skorzystać. Jednak Afro-Amerykanie wolą zamartwiać się nad sobą, bawić się w nielegalny biznes niż chwycić pomocną dłoń. To mogłoby uzasadniać używanie w stosunku do nich słowa „nigger” przez sfrustrowanych białych podatników. Dzieje się tak sporadycznie i tylko sztuczne rozdmuchiwanie pojedynczych przypadków sprawia, że „the n-word” stanowi problem. Kampania na rzecz zakazu jest więc według mnie głupią wymówką na życiową nieporadność, biedę, czy brak perspektyw. Szukaniem domniemanych przyczyn swoich niepowodzeń.

Postawa roszczeniowa stanowi doskonałą pożywkę dla różnej maści bojowników o tolerancję i równość. Dostają oni oręże, by dalej prowadzić krucjatę na rzecz nowej moralności i dyktatu mniejszości. W ten prosty sposób przyroda osiąga równowagę. Lewacy mają naboje do informacyjnych dział, a Murzyni usprawiedliwienie dla życiowej nieporadności. Tylko do czego to doprowadzi i kiedy rewolucja zacznie pożerać własne dzieci? Czas pokaże…

Niestety nie posiada ona również żadnego mierzalnego przelicznika typu „maksymalne dochody osiągnie budżet nakładając świadczenia o wysokości X”. To, czego nie udało się dowieść najtęższym mózgom, dowiodło życie. Rzeczpospolita donosi, że z Francji w trwodze przed podatkami co roku ucieka aż 350 najbogatszych rodzin. Nie jest to irracjonalna obawa, gdyż władze nałożyły obciążenia dochodzące do 70% dochodów. Składka istnie złodziejska, by powiedzieć tylko, że przy takiej stawce podatnik musi pracować na utrzymanie raka biurokracji aż do połowy września! Swoje skromne potrzeby może zaspokoić przez pozostałe trzy i pół miesiąca… Majątek o wartości 15 mln codziennie pomniejszany jest o 20 tys. Euro. Widząc autentyczny popłoch we francuskich elitach, przenoszących swoje dochody do szwajcarskich kantonów, bądź proszących na kolanach o zmianę obywatelstwa, możemy stwierdzić, że te 70% to dla krzywej Leffera już zdecydowanie prawe ramię, pewnie jego połowa. Chroniczne problemy budżetowe tego kraju nie biorą się z niczego, po prostu nikt już nie chce płacić tak wygórowanych stawek. Kiedyś dojdzie do tego, że w kraju wieży Eiffela zostaną jedynie altruiści, dla których dzielenie się z bezrobotnymi i leniwymi jest spełnieniem moralnego obowiązku.

Skoro już o moralności, to Francois Hollande – przewodniczący Partii Socjalistycznej – na pytanie o podatki, odpowiedział:

(…)wzorowe rozliczanie się z urzędem skarbowym jest nie tylko dowodem właściwego stosunku obywatela do państwa, lecz i miarą patriotyzmu.

Poparł go w tym Jacques Chirac – obecny prezydent związany z Unią na Rzecz Ruchu Ludowego („prawica”). Konsensus w imię obrony ojczyzny został osiągnięty. Świadczy to o powadze sytuacji, skoro tak odlegli poglądowo politycy mówią jednym głosem. Moim zdaniem oboje są dalecy od prawdy. Nawet jeśli płacenie podatków jest obywatelskim obowiązkiem, konstytucyjnie zastrzeżonym, to przyzwolenie na opresywny charakter państwa jest przejawem braku patriotyzmu. Płacenie świadczeń w takiej sytuacji oznacza pochwałę rządzących. Wyjeżdżając, światli Francuzi głosują nogami, wyrażając swój zdecydowany sprzeciw wobec polityki kraju przeżartego przez raka socjalizmu, nieuchronnie zbliżającego się do przekształceniach wolnych obywateli w niewolników. Sytuacja bardzo groteskowa, kiedy świadomie trzeba zmieniać obywatelstwo, by uniknąć macek własnej ojczyzny. Jest to, jednakże prawdopodobnie jedyne wyjście z zaistniałego kryzysu. Odcięcie rządu od strumienia pieniędzy powinno sprowokować reformy. Reformy, których parlament dobrowolnie nie podejmie. Tym się właśnie różnią Niemcy od Francuzów, że Ci pierwsi w sytuacji kryzysowych potrafią podjąć reformy, a ich sąsiedzi nie. Miejmy nadzieję, że emigracja zmusi rząd de Villepina do radykalnych kroków, z korzyścią dla Francji, dla Unii Europejskiej, więc także dla Polski.

Wyniki wynikami, a tymczasem na świecie widzimy dwulicowość deklarowanej dwulicowości i podwójną moralność podwójnej moralności. Żyjemy w swoistej dyktaturze Żydów. Każda podniesiona kwestia na forum międzynarodowym nie jest traktowana z rozwagą. Jeśli dotyczy naszych braci z góry Synaj, jest skrajnie antysemicką publikacją, która nie mieści się w kanonach dobrego smaku, a wydał ją jakiś neandertalczyk, ośmielający się mieć inne zdanie niż jerozolimscy rabini w jarmułkach. (Ciekawy paradoks. Określamy wystąpienia przeciw Izraelitom mianem antysemickich, chociaż Semitami są również Arabowie, podobno najczęściej organizujący takowe…) Dokładnie taką sytuację obserwowaliśmy przy okazji wydania „Wojny cywilizacji w Europie” autorstwa Macieja Giertycha. Tezy tam zawarte nie są mi bliskie, lecz porażają mnie następstwa tej niskonakładowej publikacji. Sama w sobie nie przedstawia nic rewolucyjnego, jest to synteza myśli XIXwiecznej. Podobne tezy dotyczące starcia omawia Samuel Huntington w „The clash of civilizations”, która jest ważną lekturą dla studentów politologii. Natomiast Giertycha odsądza się od czci i wiary, bo odważył się napisać coś tak nieprzychylnego o Żydach, jak

nie stanowią żadnej konkretnej rasy. (…) Jednak fakt, że trzymają się własnej społeczności, własnej cywilizacji, własnej odrębności, skutkuje rozwojem różnic biologicznych.

Nawet jeśli jest to kłamstwo, okrutne oszczerstwo, to dlaczego mamy blokować jej sprzedaż? Nie podsyca w żaden sposób nienawiści rasowej, argumenty podobnego kalibru jak w broszurkach aktywistów homoseksualnych, które leżą trzy półki dalej w parlamentarnej księgarni. Niestety książka dotyczy Żydów, międzynarodowa cenzura musiała zadziałać. Polski prezydent musiał listownie przepraszać za Giertycha! Jak się okazuje nie tylko Kwaśniewski był uległy. Tak wyglądają reakcję na szkalowanie Izraela, przyjrzyjmy się sytuacji, w której racja jest wszędzie, ale nie w Jerozolimie.

Dzisiejsza Rzeczpospolita donosi, że prawdopodobnie w wieku 87 lat umarł komunistyczny zbrodniarz Salomon Morel, mający na sumieniu śmierć 1528 więźniów świętochłowickiego obozu. Zbrodnia jest tragiczna, zasługująca na potępienie, a przede wszystkim na dożywocie dla oprawcy. Dodatkowo to najgorsza kolaboracja jaką możemy sobie wyobrazić. Morel dowodził obozem dla volksdeutschy, członków NSDAP i Polaków tuż po zakończeniu wojny w 1945r. Pewnie jako jeden z pierwszych zaczął kolaborować z komunistycznym okupantem, a przypomnijmy sytuacja polityczna nie była do końca jasna. Istniało PSL, które popierało większość społeczeństwa. Władza PPR nie była ugruntowana aż do 1948r! Żyd z zimną krwią mordował swoich więźniów, kiedy duża część Polaków liczyło na suwerenne państwo. Tymczasem Polski wymiar sprawiedliwości nie doczekał się informacji od izraelskiego odpowiednika, gdyż

Izrael konsekwentnie odmawiał wydania Morela. Ich stanowisko sprowadzało się do tego, że takie zbrodnie ulegają przedawnieniu, chyba że ofiarami byli Żydzi.

Bezczelność izraelskich władz w tej wypowiedzi osiągnęła niewyobrażalny pułap. Publicznie potwierdzili, że goje, to gorsza część ludzkości i mordy na nich są błahostkami. Zbrodnia ma miejsce dopiero wtedy, kiedy to Żyd jest ciemiężony, w innym wypadku, to logiczna kolej rzeczy. Tą prawidłowość widać w konflikcie z Palestyńczykami. Nikt nie mówi ilu zginęło, natomiast każdy ranny Izraelita jest uwieczniany w wiadomościach. Mord na 1528 Polakach i Niemcach nie jest wart odnotowania dla władz z Tel Avivu, za to potrafią bić na alarm, kiedy niepokojąco wzrosła we Francji w ubiegłym roku liczba fizycznych oraz werbalnych napaści na żydów. Osiągnęła przytłaczającą liczbę 200 przypadków… Jeśli te dane dotyczyłyby wyłącznie napaści to można byłoby pochylić się nad nimi. Tymczasem jest to suma fizycznych i werbalnych ataków, mających miejsce przez 365 dni w 63milionowym państwie. Liczba znikoma, ale nie dla Żydów, w końcu to ich się atakuje.

Dwulicowość kwitnie. Zbrodnia na Polakach się nie liczy, obrażanie Żyda to najgorsze wykroczenie. Jednak nie to jest tragiczne. Przeraża mnie światowe przyzwolenie na taki podział. Wszyscy jak jeden mąż potrafią piętnować zbrodnie na Żydach, na odwagę by zrobić to w drugą stronę nikt się nie zdobył. Celowo nie wspominałem o idealnie pasującej tu wojnie o odszkodowanie pana Izaaka Singera. To bezprawie zasługuje na osobny komentarz.

Skoro już o reglamentacji, to takową zamierza wprowadzić minister Zbigniew Religa. Swoją drogą dość ciekawy paradoks. Kiedy część rządu zajmuje się ‘deubekizacją’, inna forsuje powrót do byłego ustroju… W dzisiejszym wywiadzie dla Dziennika szef resortu zdrowia mówi:

Już wkrótce bardzo precyzyjnie będziemy mogli powiedzieć, ile wynosi różnica między potrzebami zdrowotnymi ludzi a możliwościami finansowymi NFZ i budżetu państwa. W czerwcu przedstawimy koszyk świadczeń gwarantowanych.

Gdy przeczytałem to zdanie od razu w pamięci ożyły wyrywki z przemówień Hilarego Minca – ojca polskiej gospodarki planowanej. Historia zatoczyła koło, a pycha rządzących znów każe im stawiać wyliczenia statystyków ponad płynnymi potrzebami ludności. Jak tragiczna w skutkach jest to metoda nie trzeba nikomu przypominać. Tak skonstruowane prawo doprowadzi do wypaczeń znanych już z wprowadzania koszyka leków, kiedy to część niezbędnych leków niesłusznie znalazła się poza nim, a zwyciężyły partykularne interesy koncernów farmaceutycznych.

I jedyne, co możemy zrobić, to limitowanie, czyli określenie, ile określonych procedur możemy sfinansować w danym roku.

Pod pozorem racjonalizacji świadczeń zdrowotnych, istotnie wprowadza się kartkową reglamentację. Przepraszam, nie kartkową, lecz kolejkową, bo dostęp do usługi będzie zależał od momentu, w którym sie zapiszemy. Potem trzeba będzie czekać, a pewnie w większości przypadków wysupłać 100zł i prywatnie odwiedzić specjalistę. Nie sądzę, żeby dr Religa wierzył w krótkie kolejki i płynną obsługę pacjentów. Ustawowo wprowadza podwójne opodatkowanie – raz płacimy na państwową służbę niższą wypłatą, drugi już banknotami w gabinecie lekarza.

Jedyne co cieszy, to kolejna analogia w stosunku do przeszłych wydarzeń. Wprowadzenie reglamentacji produktów, a w konsekwencji kartek, początkowo na mięso, wędliny i cukier, świadczyło o krańcowej niewydolności systemu. Od tego momentu rządzący wiedzieli, że misternie budowana gospodarka socjalistyczna runie niczym dom z kartek. Wszystko przez rosnące potrzeby ludności, które nie wiedziano jak zaspokoić. Kolejki ministra, to przykład dokładnie tej samej choroby. Religa zdaje sobie z tego sprawę, dlatego tylnymi drzwiami stara się wpuszczać prywatne zakłady, racjonalizując ich byt potrzebą ograniczenia dostępu do usług medycznych. Z dawna wieszczony upadek szpitali wydaje się być bliski. Dodatkowych pieniędzy z budżetu państwa nie będzie, rezerw nie ma. W zaistniałej sytuacji poradzą sobie bogatsi, dla których podwójne opodatkowanie nie stanowi większego problemu, ale zbuntuje się biedota, bo jej wybór ograniczy się do pytania stać w kolejce, czy cierpieć w domowym zaciszu. Punkt krytyczny zostanie przekroczony i będziemy musieli odpowiedzieć na pytanie co dalej. Mam nadzieje, że receptą nie zostanie kolejne łatanie dziury w stylu obecnej reformy, tylko faktyczne uzdrowienie w postaci sprywatyzowania opieki zdrowotnej.

Jak donosi Rzeczpospolita, komunistyczne i trockistowskie grupy manifestują swoje poparcie dla uwolnienia trójki przywódców Action Directe, najgroźniejszej organizacji terrorystycznej, która działała nad Sekwaną, mającą na swoim koncie zabójstwo prezesa koncernu Renault. AD w latach 70tych była tak samo niebezpieczna dla ładu publicznego jak RAF w Niemczech, czy Czerwone Brygady we Włoszech. Kierując się lewacką ideologią miały na celu nie osiągnięcie celów społecznych, socjalnych, ale podważenie samego ustroju i państwowości. Wydają się to być zbrodnie najstraszniejsze, bo jeśli śmierć pojedynczej osoby nie wpływa na całokształt polityki, to działania wymierzone we władze destabilizują, nieuchronnie prowadząc do kryzysu.

Co się jednak okazuje? Brigitte Mohnhaupt z ‘drugiego pokolenia’ RAF ma opuścić więzienne mury już w marcu, a warunkiem wypuszczenia trójki liderów AD ma być wyłącznie okazanie skruchy. Odsiedzieli oni kanoniczne 18 lat, teraz mogą być zwolnieni. Zwolnieni mimo faktu, że nie zamierzają wyrazić skruchy za swoją działalność. Najwidoczniej kara dożywocia w dzisiejszym, jurydycznym rozumieniu to: „osiemnaście lat z bezwarunkowym zwolnieniem po odbyciu kary”.

Dla sądów przestały się liczyć wartości takie jak sprawiedliwość, poniesienie kary. Więzienia nie mają być już miejscem, gdzie odbywa się KARĘ. Teraz to jednostka resocjalizacyjna, wręcz szpital, miejsce terapii, które dobroduszne państwo funduje zwyrodniałym obywatelom. Nie dość, że nijak ma się to do winy. Jeśli wymierzamy dożywocie, to ma być to dożywocie, a nie 18 lat. Ponadto wypuszczanie skazańca przed końcem odbywania wyroku jest publicznym pluciem w twarz rodzinom ofiar, którym nikt straty nie zrekompensuje. Tymczasem morderca, świadomy swojego czynu będzie dalej wiódł beztroskie życie.

Największym grzechem francuskiego sądu są jednak okoliczności. AD była organizacją terrorystyczną wymierzoną w państwo. Ideologii się nie zmienia i wypuszczenie jej członków było by tylko przyznaniem im racji, umożliwieniem dalszej działalności. Nigdy nie jest tak, że walka z systemem kończy sie w pewnym wieku, że z tego się wyrasta. Najlepszym tego przykładem są członkowie ETA, których po odbyciu części kary można spotkać w Ameryce Południowej, gdzie dzielą się swoją wiedzą i nie chodzi mi o nakłanianie do zawieszenia broni.

Jeśli nie chcemy, by podobne działania miały miejsce świat musi wrócić do korzeni sądownictwa. Do początków, w których winny zawsze był winnym, nie winnym przez dwadzieścia lat. Do początków, gdzie karę się odczuwało. Ciężko trzeba było walczyć o chleb w kamieniołomie, kładąc trakcję kolejową, czy drogę. To była kara dla więźnia, nie nagroda, za którą możemy uważać siedzenia w celi z codziennym dostępem do siłowni. Musimy przywrócić pierwotne znaczenie terminom, póki jeszcze pamiętamy, co one oznaczają.

Z jednej strony widzimy watahy ekologów walczące o żabi i sarni ekosystem, o matkę naturę, która już bliska jest według protestujących wykrwawieniu. Popiera ich starania Stavros Dimas -unijny komisarz ds. ochrony środowiska. Przeciwną stronę barykady obsadzili sami mieszkańcy. Badania i sondy wskazują, że mimo przeciwwskazań popierają oni rozpoczęcie budowy. Gdzie w takim układzie znajduje się rząd? Siedzi okrakiem ‘rozprudy’ na pół i popada ze skrajności w skrajność. Swoje początkowe poparcie dla inwestycji, zastąpiono projektem referendum lokalnego, bądź ogólnokrajowego. Ostatnim pomysłem był wyjazd ministra Szyszki do Canossy, do Brukseli.

Mocne argumenty stoją za obiema stronami konfliktu, dlatego nie wolno dziwić się Kaczyńskiemu, że nie jest zdecydowany, jaka decyzja będzie najwłaściwsza. Tragiczniejsze jest to, że niezależnie od rozwiązania sporu, ktoś przegra. Nie będzie to byle kto, będzie to Polska.

Zwycięstwo opcji ‘proekologicznej’ oznaczać będzie zahamowanie inwestycji na kolejne cztery lata, bo tyle wynosi czas rozpisania nowego konkursu, przyjęcia odwołań, przerzucenia setek zezwoleń z biura do biura. Cztery lata, na które nie możemy sobie po prostu pozwolić. Polska gospodarka jest na ostatnim miejscu w Unii, biorąc pod uwagę kryterium konkurencyjności. Fakt, że wygrywamy inwestycje zawdzięczamy wyłącznie niskim kosztom pracy. Te niedługo ulegną zmianie wraz z postępującą emigracją specjalistów i wzrastającym poziomem życia. Co gorsza, decyzja wstrzymująca prace będzie podyktowana unijną dyrektywą. Myślę, że nie o takiej Wspólnocie marzyliśmy, gdzie droga o znaczeniu regionalnym może zostać zablokowana decyzją brukselskiego urzędnika, pod pozorem ochrony przyrody. W USA asfaltowe drogi budowane są przez parki narodowe i jakoś przyroda nie ucierpiała. W przypadku Rozpudy przy mądrym rozwiązaniu układu przejść pod drogą straty ekologiczne też nie będą wielkie.

Jeśli rząd postawi na swoim to obejrzymy groteskowy spektakl. O budowie jednej drogi zadecyduje cały naród, a koszty referendum prawdopodobnie pokryją z nawiązką drugą nitkę obwodnicy. Zarządzenie głosowania lokalnego, co jest zdecydowanie logiczniejsze (czy to nie augustowska droga?!) i tańsze, przyniesie wzmożone protesty ekologów. Ta nie umknie uwadze lewicowych mediów na zachodzie, które tylko czekają na nowe potknięcie Polski. Prasę mamy złą, sprawimy, że będzie jeszcze gorsza. Suwerenna decyzja o budowie pociągnie za sobą milionowe kary, zarządzone przez Komisję Europejską, z jej strony nie powinniśmy spodziewać się złagodzenia stanowiska. Antagonizm w aspekcie Rozpudy tylko pogorszy nasze szanse na unijne wsparcie żmudnych negocjacji z Rosjanami.

Znaleźliśmy się między młotem, a kowadłem. Unijny sierp i młot, z zieloną pieśnią na ustach pewnie zdecyduje za nas, bo niestety tak wygląda smutna rzeczywistość Wspólnoty, która według agitatorów miała być krainą mlekiem i miodem płynącą. Zabrania się suwerennych decyzji na polskim terytorium, decyzji, które nie są wcale ważne w kontekście unijnym. Nie wspiera się rozmów z Putinem, bo oczywiście łatwiej samemu układać się z Rosją, w imię prywatnych korzyści. Witaj MittelEuropo, witaj rozpruda Polsko!